روزی كــه در جــام شـفـق مل كرد خورشيد بر خشـك چوب نيزه ها گل كرد خورشيد
شــيـد و شـفــق را چـون صدف در آب ديدم خورشـــــيد را بر نيــزه گوئی خواب ديدم
خورشيــد را بر نيــزه؟ آري ايـن چنين است خورشيد را بر نيـزه ديدن سهمگين است
بـــرصخـــره از سـیـب زنــخ بر می توان ديد خورشيــد را بــر نـيزه كمتـر مي توان ديد
در جام من مي پيش تر كن ساقي امشب با مـن مــدارا بيشتـــر كن ساقي امشب
بـــــر آبــخــورد آخــــر مقدَّم تـشـنـگـانـنــــد می ده حريفانــــــــــم صبوري مي توانند
ايــــن تــازه رويـــان كهنـــه رنـــدان زميننـد بـا نـاشـكـيـبـايـان صبـــــوري را قـريـنـنـد
مـــن صحبـت شـب تـا سحوري كي توانم مــن زخــم دارم مـن صبـــوري كي توانم
تسكيـــن ظلمــت شهر كوران را مبــــــارك ســاقـــی ســلامـت اين صبوران را مبارك
من زخمهاي كهنه دارم بـــي شكيبــــــــم مــن گـــرچـــــه اينجا آشيان دارم غريبم
من بــا صــبــــوري كـيــنـــه ديـــرينــه دارم مــــن زخــــم داغ آدم اندر سيــنـه دارم
من زخـمــدار تـــيـــغ قــــابــيــلم بــــــــرادر ميــــراث خـــوار رنـــج هابيــــلم بـــــرادر
يـــوســــف مرا فرزنــد مادر بود در چــــــاه يحيي! مـــرا يحيی بــــرادر بود در چـــاه
از نـيـــــل بــا مـوسـي بــيــابـانـگـرد بـودم بر دار با عــيــســی شــريــك درد بـودم
من بــا مــحمد از يــتيــمـــي عـهــد كردم با عاشقي ميثاق خون در مـهــد كردم
بــر ثـــور شــب بــا عـنكبوتان مي تنـيدم در چــاه كـوفه واي حيـــدر مي شنيدم
بــر ريـــگ صحرا بــا ابــاذر پـويــــه كـــردم عمــــار وَش چون ابــر و دريا مويه كردم
تــاوان مستـــــی هــمچو اشتر باز راندم بـا مـيـثــم از مــعراج دار آواز خــــــواندم
من تـلـخـی صـــبـر خــدا در جــــــام دارم صفـــرای رنـــج مجـتـبـــی در كـام دارم
من زخــم خــوردم صــــبر كردم دير كـردم مـن بــا حسـيـن از كربــلا شبـگير كردم
آن روز در جــام شـفـق مل كرد خورشيد بر خشك چوب نيزه ها گل كرد خورشيد
فـريـادهــاي خــسـتـه سـر بر اوج ميــــزد وادي به وادي خون پــــــــاكان موج ميزد
بی درد مــردم ما خدا، بـی درد مـــــردم نـامــرد مــــردم مــا خـدا، نـــامــرد مردم
از پــا حسيــن افتــاد و مـا بـرپـای بوديم زينب اســــيری رفت و ما بر جای بوديم
از دســت مــا بـر ريـگ صـحـرا نطع كردند دســـت علـمــــدار خــدا را قـطــع كردند
نــوبــاوگان مـصطفــی را سـر بـريـدنـــــد مـرغــان بـسـتــــان خــدا را سـر بريدند
در بـــــرگــريـز بــاغ زهـــرا بــرگ كـرديـــم زنجيــر خـائـيـــديم و صـبــر مرگ كرديم
چــون بيوگــــان ننگ سلامـت ماند برما تــاوان ايــــن خــون تــا قيامت ماند برما
علی معلم
|
+| نوشته شده توسط ساعد در سه شنبه 11 بهمن1384 و ساعت 9:20
