یه مصاحبه طنز میکس شده با
عادل فردوسی پور

  
849KB

|+| نوشته شده توسط ساعد در یکشنبه 30 بهمن1384 و ساعت 11:53  

بعد از چاپ تصاویر اهانت بار روزنامه دانمارکی نسبت به حضرت رسول (ص)، طومارهای اینترنتی زیادی برای ابراز نفرت و انزجار از این روزنامه امضا شد و البته در کنارش تعدادی طومار هم برای حمایت از این حرکت تهیه شد.
اما فعالترین طومارهای موجود اینترتی در این مورد یکی طومار دانشجوهای ایرانیه که چهارمین طومار فعال اینترنتیه و یکی هم طومار حامیان روزنامه دانمارکیه که رده پنجمه. اما در حال حاضر طومار حامیان روزنامه امضاهای بیشتری داره. طبق چیزی که دیروز بازتاب نوشته بود، در حالی که حامیان روزنامه سی هزارتا امضا زده بودن، طومار دانشجوها فقط شش هزار تا امضا داشته.
البته امروز و تا الان تعدادشون از بیست هزار نفر گذشته، اما از اون طومار دیگه آماری ندارم.
اگه بهتون برخورده، اگه نمی خواین به خاطر این اهانت بزرگ ساکت بمونید، اگه می خواین برای عاملان این قضیه خطو نشون بکشید و به دانمارکی ها بفهمونید یه من ماست چقدر کره میده، خلاصه ش اگه رگ غیرتتون ورم کرده، این طومار رو امضا کنید.  حتی اگه می تونین چند بار امضا کنین. اینجا جائیه که تقلب کردن مستحبه! نشه از این دانمارکی های مارمولک کم بیاریم.
امضای این طومار، کمترین کاریه که می تونیم به خاطر دفاع از دین و پیامبرمون انجام بدیم.
http://www.petitiononline.com/islamic/petition.html

ضمنا اگر زیاد با جنسهای خارجی سر و کار دارید، اما دیگه دلتون نمی خواد پولی را که با هزار زحمت بدست آوردید (یا با هزار خجالت از حضرت پدر گرفتید!) بریزید توی شکم دانمارکی ها، یادتون باشه جنسهایی که بارکدشون با 57 شروع می شه مال دانمارکه.

|+| نوشته شده توسط ساعد در سه شنبه 25 بهمن1384 و ساعت 17:21  

این حسین کیست خدایا که خدایی می کند
غم عشقش همه را کرب و بلایی می کند

|+| نوشته شده توسط ساعد در چهارشنبه 19 بهمن1384 و ساعت 20:7  

چون ببارد ابر دریا می کند
چون بنالد سینه غوغا می کند
در کلاس درس عشق و عاشقی
عشق را عباس معنا می کند

  
برای دیدن تصاویر بزرگتر، روی عکس‌ها کلیک کنید

|+| نوشته شده توسط ساعد در سه شنبه 18 بهمن1384 و ساعت 15:35  

حتما در جریان توهین روزنامه دانمارکی به پیامبر (ص) هستید.
لطفا برای اعتراض به این اهانت بی شرمانه از آدرسهای زیر استفاده کنید:

اعتراض به سردبیر نشریه اهانت کننده:
http://new.petitiononline.com/lana34/petition.html

اعتراض به دولت دانمارک:
http://petitiononline.com/DENMUS/petition.html

اعتراضهای میلیونی به روزنامه های دانمارک
http://www.ashefaa.com/petition/petition.php

|+| نوشته شده توسط ساعد در سه شنبه 18 بهمن1384 و ساعت 3:13  

...با يک شکلات شروع شد. من يک شکلات گذاشتم توی دستش. او يک شکلات گذاشت توی دستم. من بچه بودم. او هم بچه بود. سرم را بالا کردم. سرش را بالا کرد. ديد که مرا می شناسد. خنديدم.
گفتم: دوستيم؟ گفت: دوستِ دوست.
گفت تا کجا؟ گفتم: دوستی که "تا" ندارد.
گفت: تا مرگ! خنديدم و گفتم: من که گفتم "تا" ندارد.
گفت: باشد، تا پس از مرگ. گفتم: نه نه نه! "تا" ندارد.
گفت: قبول! تا آنجا که همه دوباره زنده می شوند. يعنی زندگی پس از مرگ. با هم دوستيم؛ تا بهشت، تا جهنم، تا هر جا که باشد من و تو با هم دوستيم. خنديدم و گفتم: تو برايش تا هر کجا که دلت می خواهد يک "تا" بگذار. اصلا يک "تا"يش از سر اين دنيا تا آن دنيا. اما من اصلا "تا" نمی گذارم.
نگاهم کرد. نگاهش کردم. باور نمی کرد. می دانستم. او می خواست حتما دوستی مان "تا" داشته باشد. دوستی بدون "تا" را نمی فهميد...
گفت: بيا برای دوستيمان يک نشانه بگذاريم. گفتم: باشد. تو بگذار.
گفت: شکلات، هر بار که همديگر را می بينيم، يک شکلات مال تو، يکی مال من، باشد؟ گفتم: باشد.

***

هر بار يک شکلات می گذاشتم توی دستش؛ او هم يک شکلات توی دست من. باز همديگر را نگاه می کرديم. يعنی که دوستيم، دوستِ دوست. من تندی شکلات را باز می کردم و می گذاشتم توی دهانم و تند تند آن را می مکيدم. می گفت: شکمو! تو دوست شکمويی هستی!
و شکلاتش را می گذاشت توی يک صندوق کوچولوی قشنگ. می گفتم: بخورش! می گفت: تمام می شود. می خواهم تمام نشود و برای هميشه بماند.
صندوق پر از شکلات شده بود. هيچ کدامش را نمی خورد. من همه اش را خورده بودم. گفتم: اگر يک روز شکلات هايت را مورچه ها بخورند يا کرمها، آنوقت چکار می کنی؟ گفت: مواظبشان هستم. می گفت: می خواهم نگهشان دارم تا موقعی که دوست هستيم. و من شکلات را می گذاشتم توی دهانم و می گفتم: نه! نه! "تا" ندارد! دوستی که "تا" ندارد!

***

يک سال، دو سال، چهار سال، هفت سال، ده سال و بيست سال شده است. او بزرگ شده است. من بزرگ شده ام. من همه شکلات ها را خورده ام. او همه شکلات ها را نگه داشته است. او آمده است امشب تا خداحافظی کند. می خواهد برود. برود آن دور دورها. می گويد: می روم. اما زود بر می گردم. من می دانم.. می رود و بر نمی گردد.
يادش رفت شکلات را به من بدهد. من يادم نرفت. يک شکلات گذاشتم کف دستش.  گفتم اين برای خوردن. يک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش: اين هم آخرين شکلات برای صندوق کوچکت. يادش رفته بود که صندوقی دارد برای شکلات هايش. هر دو را خورد. خنديدم. می دانستم دوستی من "تا" ندارد. می دانستم دوستی او "تا" دارد. مثل هميشه. خوب شد همه شکلات هايم را خوردم. اما او هيچ کدامشان را نخورد. حالا با يک صندوق پر از شکلات نخورده چه خواهد کرد؟...

|+| نوشته شده توسط ساعد در جمعه 14 بهمن1384 و ساعت 0:20  

 
روزی كــه در جــام شـفـق مل كرد خورشيد       بر خشـك چوب نيزه ها گل كرد خورشيد
     شــيـد و شـفــق را چـون صدف در آب ديدم       خورشـــــيد را بر نيــزه گوئی خواب ديدم
    خورشيــد را بر نيــزه؟ آري ايـن چنين است       خورشيد را بر نيـزه ديدن سهمگين است
      بـــرصخـــره از سـیـب زنــخ بر می توان ديد        خورشيــد را بــر نـيزه كمتـر مي توان ديد
         در جام من مي پيش تر كن ساقي امشب       با مـن مــدارا بيشتـــر كن ساقي امشب
             بـــــر آبــخــورد آخــــر مقدَّم تـشـنـگـانـنــــد        می ده حريفانــــــــــم صبوري مي توانند
                ايــــن تــازه رويـــان كهنـــه رنـــدان زميننـد         بـا نـاشـكـيـبـايـان صبـــــوري را قـريـنـنـد
                   مـــن صحبـت شـب تـا سحوري كي توانم         مــن زخــم دارم مـن صبـــوري كي توانم
                  تسكيـــن ظلمــت شهر كوران را مبــــــارك        ســاقـــی ســلامـت اين صبوران را مبارك
               من زخمهاي كهنه دارم بـــي شكيبــــــــم         مــن گـــرچـــــه اينجا آشيان دارم غريبم
              من بــا صــبــــوري كـيــنـــه ديـــرينــه دارم          مــــن زخــــم داغ آدم اندر سيــنـه دارم
           من زخـمــدار تـــيـــغ قــــابــيــلم بــــــــرادر         ميــــراث خـــوار رنـــج هابيــــلم بـــــرادر
       يـــوســــف مرا فرزنــد مادر بود در چــــــاه          يحيي! مـــرا يحيی بــــرادر بود در چـــاه
    از نـيـــــل بــا مـوسـي بــيــابـانـگـرد بـودم          بر دار با عــيــســی شــريــك درد بـودم
 من بــا مــحمد از يــتيــمـــي عـهــد كردم           با عاشقي ميثاق خون در مـهــد كردم
  بــر ثـــور شــب بــا عـنكبوتان مي تنـيدم           در چــاه كـوفه واي حيـــدر مي شنيدم
     بــر ريـــگ صحرا بــا ابــاذر پـويــــه كـــردم           عمــــار وَش چون ابــر و دريا مويه كردم
        تــاوان مستـــــی هــمچو اشتر باز راندم           بـا مـيـثــم از مــعراج دار آواز خــــــواندم
          من تـلـخـی صـــبـر خــدا در جــــــام دارم           صفـــرای رنـــج مجـتـبـــی در كـام دارم
              من زخــم خــوردم صــــبر كردم دير كـردم           مـن بــا حسـيـن از كربــلا شبـگير كردم
           آن روز در جــام شـفـق مل كرد خورشيد           بر خشك چوب نيزه ها گل كرد خورشيد
      فـريـادهــاي خــسـتـه سـر بر اوج ميــــزد           وادي به وادي خون پــــــــاكان موج ميزد
  بی درد مــردم ما خدا، بـی درد مـــــردم           نـامــرد مــــردم مــا خـدا، نـــامــرد مردم
        از پــا حسيــن افتــاد و مـا بـرپـای بوديم            زينب اســــيری رفت و ما بر جای بوديم
             از دســت مــا بـر ريـگ صـحـرا نطع كردند           دســـت علـمــــدار خــدا را قـطــع كردند
                نــوبــاوگان مـصطفــی را سـر بـريـدنـــــد            مـرغــان بـسـتــــان خــدا را سـر بريدند
                     در بـــــرگــريـز بــاغ زهـــرا بــرگ كـرديـــم            زنجيــر خـائـيـــديم و صـبــر مرگ كرديم
                         چــون بيوگــــان ننگ سلامـت ماند برما            تــاوان ايــــن خــون تــا قيامت ماند برما
                                                                                                                                علی معلم

|+| نوشته شده توسط ساعد در سه شنبه 11 بهمن1384 و ساعت 9:20  

               نمی دونم از کدوم ستاره می بینی منو
                          چشماتو می بندی یا دوباره می بینی منو
                پر بغض جمعه های ناگزیر و بی صدام
                          خیلی خسته م باورم کن دنیا زندونه برام

                     توی کوره راه چشمام عطر بارون، بوی سیبی
                      واسه عاشقونه موندن تو همون حس غریبی

               تو همون حس غریبی که همیشه با منی
                               تو بهونه هر عاشق واسه زنده موندنی
               می دونم هنوز اسیرم تو حصار لحظه ها
                             کاش می شد با یه اشاره تو آزاد می شدم
               با توام که گفته بودی غصه هام تموم می شن
                             پس کجایی که بیایی منو بگیری از خودم
               ناجی ترانه هام منو به واژه ها ببخش
                            این حقیرو به سخاوت شب و دعا ببخش...

حس غریب ۲
علـی لهـراسبی
1.1MB 

|+| نوشته شده توسط ساعد در دوشنبه 10 بهمن1384 و ساعت 21:0  

خداحافظ...
خداحافظ پرده نشين محفوظ گريه ها
حالا ديدار ما به نمی دانمِ آن کجای فراموشی
ديدار ما اصلا به هوای هر چه بادا باد
ديدار ما و ديدار ديگرانی که ما را نديدند
ديدار ما به همان سرعت معلوم دلنشين
تا ديگر آدمی از يک وداع ساده نگريد
تا چراغ و شب و اشاره بدانند
که ديگر ملالی نيست...
ديگر سفارشی نيست
تنها جان تو و جان پرندگان پربسته ای که به ايوان خانه می آيند...

|+| نوشته شده توسط ساعد در شنبه 8 بهمن1384 و ساعت 10:23  

يه کلاغ پير و تنها روي اين شاخه نــشسته
يه سياه زشت بي کس يه کلاغ دلشکسته

          نه قراري واسه موندن نه اميدي واسه پرواز
          نه لبايي که بخنـــدن نه صــدايي واسه آواز

                    همـه عمـــر درازش توي ايـن سيــــــاهي بوده
                    هيچ کسي براي قلبش حرف عشقي نسروده

                              خيلي وقت پيش همه عشقش يه کبوتر سفيد بود 
                              اوني که بــــــــراي قلبـــش آخـــرين نــــور اميـــد بود

                                        چه شبايي که به يادش تا سحر ستاره ميشمرد
                                        روز که ميشد واسه عشقش يه سبد ترانه ميبرد

                                                  اما آخه کي شنيده يه کلاغ آواز بخونه
                                                  يه کبوتر نميتونه عاشــــق کلاغ بمونه

                                                          اينه که يه روز پاييز کبوتر حرف سفر زد
                                                          گريه کلاغ رو نشنيد توي آسمونــا پر زد

                                                                 حالا اين کـــلاغ تــنهـا مـونـده بـا يـه عـالـمـه ياد
                                                                 تو صداش هيچي نمونده حتي گريه حتي فرياد

                                                                           اما تو شباش دوباره سفره ترانه بازه
                                                                           تا نفس داره ميتونه به ترانه دل ببازه

                                                                                  تمــوم خـاطـره هـاشو بـه تـرانه ها سپـرده 
                                                                                  اما با صداي زشتش دل هيچ کس رو نبرده 
                                                                                                  

|+| نوشته شده توسط ساعد در جمعه 7 بهمن1384 و ساعت 3:52  

حتما شنیدید که بعضی از دانشجوها، موقع امتحان پایان ترم، زیر برگه امتحانی شون با استاد مربوطه چه نامه نگاریهایی که نمی کنن!
اگه می خواین چندتا از این نامه های باحال رو بشنوید، اینجا کلیک کنید.

|+| نوشته شده توسط ساعد در شنبه 1 بهمن1384 و ساعت 14:0  

  RSS